Soms zouden we willen dat we weer klein waren. Dat we ons gewoon weer even kind konden voelen. Onze eigen onschuld opnieuw helemaal konden ervaren in ons lijf. Geen pijntjes, geen stress, geen razende gedachten. Gewoon even zijn.
Kijken hoe een mier over een grassprietje loopt. In de herfst een eikeltje oprapen en het vol trots aan mama of papa laten zien. Samen op ontdekking gaan, zonder te hoeven weten waar we precies naar op zoek zijn.
Iets wat als kind zo vanzelf gaat, lijkt als volwassene ineens bijna onmogelijk. We zeggen vaak dat kinderen nog alles moeten leren en dat volwassenen ‘de wijzen’ zijn. Maar als het gaat om verwondering, aanwezigheid en simpelweg genieten van wat er voor onze neus gebeurt, lijken die rollen soms precies omgedraaid.
De druk van de ‘wijze’ volwassene
De ‘wijze volwassene’ heeft namelijk vaak 101 redenen waarom er geen tijd is om naar een mier op een grassprietje te kijken. We moeten geld verdienen, de hypotheek betalen, onze vrienden terugappen en de quota halen die door de baas zijn gesteld. We moeten een bloemetje voor onze moeder kopen, lunch maken voor de kinderen en een goede opvang zoeken voor de kleinste.
Er is altijd wel iets dat nog moet.
Onze dagen raken gevuld met overweldigende en eindeloze takenlijsten, waarin we af en toe nog ergens een klein momentje voor onszelf proberen te vinden. En zelfs als we dat moment vinden, zijn we er met onze gedachten vaak alweer uit verdwenen.
De wijsheid die niet verdwijnt
Hoewel we nooit meer klein zullen zijn, kunnen we veel leren van de wijsheid die als kind al in ons zat. Die wijsheid zijn we niet kwijtgeraakt. Ze ligt alleen verstopt onder een berg ervaringen, afwijzingen, conditioneringen en pijn. Onder alles wat we onderweg zijn gaan geloven over wie we moeten zijn, wat er van ons wordt verwacht en wanneer we goed genoeg zijn.
Dat is het leven. We maken van alles mee en dat vormt ons. Soms op manieren waar we veel aan hebben, maar ook op manieren die ons tegenhouden en klein houden.
Klein zijn vs. jezelf klein houden
Toch grappig. Soms verlangen we ernaar om weer klein te zijn, terwijl we ons ondertussen soms al kleiner maken dan we werkelijk zijn. Alleen niet op de manier waarop we hadden gehoopt.
Misschien kunnen die twee vormen van klein zijn elkaar juist helpen. Door opnieuw verbinding te maken met de wijsheid van het kind in ons, kunnen we ‘groot’ groeien tot wie we werkelijk willen zijn. Niet door terug te gaan naar vroeger of te doen alsof moeilijke ervaringen nooit zijn gebeurd, maar door weer ruimte te maken voor wat er altijd al was: nieuwsgierigheid, speelsheid, eerlijkheid en het vermogen om volledig aanwezig te zijn.
Die wijsheid ligt opgeslagen in iedere cel van ons lichaam. Haar herontdekken is misschien wel het simpelste en tegelijkertijd het moeilijkste wat er is.
Hoe belangrijk ben jij voor jezelf?
Het begint met één simpele vraag: hoe belangrijk is het voor jou om voor jezelf te kiezen?
Of nog simpeler: hoe belangrijk ben jij voor jezelf?
Misschien denk je meteen: ‘Ja, natuurlijk ben ik belangrijk. Ik ken de regel uit het vliegtuig: eerst je eigen zuurstofmasker, daarna dat van je kind.’
Maar laten we eerlijk zijn: hoe vaak zet je alsnog iemand anders voor jezelf, terwijl je eigenlijk al op bent? Misschien zeg je ‘ja’ wanneer je ‘nee’ voelt. Misschien probeer je opnieuw de emoties van een ander te dragen. Misschien overtuig je jezelf ervan dat jouw behoefte nog wel even kan wachten. En daarna nog een dag.
Voor jezelf kiezen begint klein
Voor jezelf kiezen hoeft niet altijd groot of ingrijpend te zijn. Het kan beginnen met iets kleins. Met even stoppen. Met voelen wat je nodig hebt. Met luisteren naar het deel in jou dat zich nog kan verwonderen, voordat je hoofd alweer begint te vertellen wat er allemaal moet. En dat kan ongelofelijk lastig zijn, en is een reis op zichzelf waar wij onszelf ook diep in hebben ondergedompeld.
Maar er is wel één ding dat je vandaag voor jezelf kunt doen:
Ga dan eens in het gras zitten, en kijk naar een mier die over een grassprietje loopt.
Heb je vandaag wat meer tijd voor jezelf?
Oefening: de last van je schouders
Ongeveer 15 minuten.
-
Stap 1
Pak je yogamat en rol hem uit. Zet eventueel ontspannende muziek op, brand wat wierook als je dat prettig vindt en zorg dat je even niet gestoord kunt worden.
-
Stap 2
Ga in kleermakerszit zitten en breng je aandacht naar je ademhaling. Je hoeft niets te veranderen, je mag er gewoon even zijn.
-
Stap 3
Kom vervolgens in Child’s Pose en strek je handen wat actiever voor je uit. Mogelijk voel je een stretch rond de bovenkant van je schouders. Adem rustig door en blijf vijf tot tien tellen in deze houding, zolang dat comfortabel voelt. Voel je scherpe of toenemende pijn? Maak de houding dan minder intens of stop de oefening.
-
Stap 4
Kom even uit de houding, bijvoorbeeld door op handen en knieën te zitten. Neem de tijd totdat je klaar bent voor een volgende ronde.
-
Stap 5
Herhaal dit twee tot drie keer, of zo vaak als voor jou prettig voelt. Forceer niets en blijf luisteren naar je lichaam.
-
Stap 6
Kom daarna opnieuw in Child’s Pose. Maak jezelf zo klein mogelijk, zonder je lichaam actief aan te spannen, en merk op wat er in je lichaam is veranderd.
-
Stap 7
Sluit af door op je rug te gaan liggen. Spreid je armen en benen als dat prettig en veilig voelt. Je kunt ook je armen om jezelf heen slaan en zachtjes heen en weer wiegen.
Tijdens of na de oefening kunnen emoties, gedachten of lichamelijke sensaties naar boven komen. Spanning in je schouders kan samenhangen met stress of de verantwoordelijkheden die je dagelijks draagt. Je hoeft wat je ervaart niet meteen te begrijpen of op te lossen. Geef het de ruimte en merk zonder oordeel op wat zich aandient. Soms wordt vanzelf duidelijk wat je op dat moment nodig hebt.